ABnormal_ShaDow!!

วันนี้เศร้า...

มันไม่ใช่วันสุดท้าย แต่มันก็ยังเป็นวันที่เศร้าอยู่ดี

เหมือนอะไรหลายๆอย่างไม่เป็นใจ เหมือนอะไรบางอย่างไม่อยากให้เราทำได้ดั่งฝัน

ด้วยอะไรก็ตามแต่ ตอนนี้รู้สึกทรมานใจ TT________TT

 

รู้สึกว่าทำไมถึงไม่เตรียมตัวให้ดีกว่านี้?

ทำไมถึงต้องทำให้คนอื่นมาลำบากเพราะเราด้วย?

ทำไมทำด้วยตัวเองไม่ได้?

ทำไม ทำไม?

 

บางอย่างเรารู้คำตอบ แต่เราก็ทำใจไม่ได้

ไม่คิดแต่แค่เห็นก็รู้สึก

 

เพียงแค่รู้ว่าไม่ได้น้ำตามันก็ไหลออกมาเอง 

 

มันเศร้า มันเสียใจ มันไม่รู้จะทำยังไง?

ทำไม... ไม่อยากให้เราได้ไปงั้นเหรอคะ T_________T

 

อยากไปดูคอนชิ... 10 ปีแล้วนะ

4 ปีที่ไม่ได้เจอกันอีกเลย

ความหวังที่แสนริบหรี่ ที่คิดว่าคอน 10 ปีก็คงไม่ได้ไป...

ทั้งๆที่หาลู่ทางและโอกาสได้แล้ว แต่ก็ดันพลาดท่าอย่างนั้นหรือ??

 

ตอนนี้เศร้า....

ตอนนี้พระเจ้าไม่เข้าข้างเลย...

ตอนนี้... ควรทำอย่างไร??

 

 

End 

 

 

*-----------------------------------------------------------*

 

.................................................ฉัน พยายามจะเชื่อ.........

 

ตอนนี้กำลังเชื่อ ในบางสิ่ง...

ในสิ่งที่ฝัน

กำลังชอบ เพลงนี้ ^_______^

 

ความเชื่อ โดย บอดี้สแลม 

 

มันเกือบจะล้มมันเหนื่อยมันล้าเหมือนแทบขาดใจ 
เดินมาจนท้อไม่เจอจุดหมายปลายทางที่ฝัน 
จะกลับดีไหมถ้าเดินต่อไปยากเย็นขนาดนั้น ยังถามใจ 

ตลอดชีวิตฉันเชื่อในสิ่งที่คิด 
หรือมันจะเป็นอะไรที่ผิด และฉันเองที่หลงทาง 

ชีวิตมันต้องเดินตามหาความฝัน หกล้มคลุกคลานเท่าไหร่ 
มันจะไปจบที่ตรงไหน เมื่อเดินเท่าไหร่มันก็ไปไม่ถึง 

เดินต่อช้าๆไม่อยากปล่อยฝันให้มันหลุดมือ 
ที่สั่งให้ฉันไปต่อก็คือความเชื่อเท่านั้น 
ถ้าในวันนี้เรี่ยวแรงยังเหลือก็ยังต้องฝัน ต้องก้าวไป 

ตลอดชีวิตฉันเชื่อในสิ่งที่คิด 
แม้ไม่ว่ามันจะถูกหรือผิด จะขอทำสุดหัวใจ 

ชีวิตมันต้องเดินตามหาความฝัน หกล้มคลุกคลานเท่าไหร่ 
มันจะไปจบที่ตรงไหน แต่จะยังไงก็ต้องไปให้ถึง 
ที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม แต่มันก็ดีที่อย่างน้อยได้จดจำว่าครั้งนึงเคยก้าวไป 
แค่คนที่เชื่อในความฝัน จะเหน็ดจะเหนื่อยก็ยังต้องเดินต่อไป 

ฉันท้อแท้สักกี่ทียังมีหวัง 
แม้พลาดพลั้งสักกี่ครั้งยังฝันไกล 
แม้ฉันล้มฉันก็คงไม่ตาย 
ฉันยังไม่ตายฉันยังคงหายใจ 

แม้ท้อแท้สักกี่ทียังมีหวัง 
แม้พลาดพลั้งสักกี่ครั้งยังฝันไกล 
แม้ฉันล้มฉันก็คงไม่ตาย 
ฉันยังไม่ตายฉันยังคงหายใจ 

ชีวิตมันต้องเดินตามหาความฝัน หกล้มคลุกคลานเท่าไหร่ 
มันจะไปจบที่ตรงไหน แต่จะยังไงก็ต้องไปให้ถึง 
ที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม แต่มันก็ดีที่อย่างน้อยได้จดจำว่าครั้งนึงเคยก้าวไป 
แค่คนที่เชื่อในความฝัน จะเหน็ดจะเหนื่อยก็ยังต้องเดินต่อไป 

ฉันท้อแท้สักกี่ทียังมีหวัง 
แม้พลาดพลั้งสักกี่ครั้งยังฝันไกล 
แม้ฉันล้มฉันก็คงไม่ตาย 
ฉันยังไม่ตายฉันยังคงหายใจ 

แม้ท้อแท้สักกี่ทียังมีหวัง 
แม้พลาดพลั้งสักกี่ครั้งยังฝันไกล 
แม้ฉันล้มฉันก็คงไม่ตาย 
ฉันยังไม่ตายฉันยังคงหายใจ

 

 

 

เชื่อนะ... ว่าเราต้องได้เจอกัน 

^__^

 

ก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาได้นานเท่าไรอ่ะเนอะ

เรียกว่ากลับมาชั่วครั้งชั่วคราวดีกว่า เวลาก็ไม่ค่อยจะมีกันอ่ะเนอะ เอิ๊กๆ

 

วันนี้ได้เต้นในงาน Johnny summer party 2009 By Daffodils 

ขอขอบคุณน้องๆวงนี้มากๆ (คงมีทั้งน้องทั้งพี่อ่ะเนอะ เอิ๊กๆ แต่คาดว่าอายุโดนรวมคงโดนกว่าวงเราอ่ะนะ)

ที่จัดงานนี้ขึ้นมา เค้าเรียกว่าไฟแรงจริงๆนะเนี่ย 55+

 

อืมม์ โดยความรู้สึกโดยรวมเราสนุกนะ

แต่ส่วนที่ผิดพลาดของตัวเองมันก็เยอะซะจนรู้สึกว่าน่าเกลียด จนคำว่าพอใจมันยังไม่ถึง

สุดท้ายก็รู้สึกอยากจะขอโทษทุกๆคน เพราะคนที่มาดู หรือ คนที่ดูอยู่

ก็ต้องมีความคาดหวังเล็กๆน้อยๆว่าจะได้เห้นอะไรดีๆ

แต่ไอเราดันทำเสียซะนี้ = = ถ้าน้อยๆก็ว่าไปอย่าง แต่นี้เยอะซะจน... โอ้

ขนาดที่ตัว(คนอย่างเรา)เองยังรับไม่ได้เลย เหอเหอ

(ลืมโซนอาราชิไปได้ยังไง ทุเรศตัวเองจริงๆ ไหนจะเพลงT&Tอีก โฮกกกกก)

 ไม่อยากใช้คำพูดที่ว่า "เพราะเราขาดเวลาซ้อม เราไม่มีเวลา"

สุดท้ายมันก็คือ "ความไม่พร้อม" แล้วก็ไม่เอาไหนของเราเองทั้งนั้น

หรือเพราะความที่เราเหนื่อยก็ตาม นั่นก็เพราะเราไม่เตรียมตัวมาดี

ถ้าหากค่อยๆซ้อม ออกกำลังกายเตรียมตัวสักหน่อย ก็คงไม่เป็นอย่างดีแน่เลย

(บางทีถึงรู้วิธีแก้ แต่บางครั้งเราก็มักจะเลือกอีกเส้นทางที่ทำให้มันพลาดทุกทีสินะ)

 

ขอโทษเพื่อนๆพี่ๆน้องๆร่วมวงด้วยน้า TT___TT

 

อยากพิมพ์เอาไว้ในนี้

เพราะเจเทรนปุ้มจะไม่ทำให้มันพลาดแบบนี้อีก

รวมไปถึงเพลงทักกี้ซึบะ ที่อยากหาโอกาสแก้ไขตัวเองอีกสักครั้ง

ตอนนี้มันรู้สึกไม่สบายใจเลยสิน้า~~

 

ทั้งๆที่ได้ทีมที่ดีแล้ว งานที่ดีแล้ว ช่วงเวลาของการกลับมาที่ต้องทำให้ดี

ก็ยังทำสิ่งสำคัญพลาดจนได้

 

(>________<) // ยังไงก็จะพยายามให้ถึงที่สุดล่ะ!!

 

 

ABLAZE สู้!!!

 

ปล. ขอบคุณพี่ฝน เกะ หมวย เหมียว เป็นพิเศษ มากๆๆๆๆๆๆ สักวันจะต้องตอบแทนให้ได้เลย ฮึ่ม!!!

 

ก่อนไป... กรุไม่ได้คิดมากนะ แต่ความรู้สึกมันติด 555+ แกอาจไม่คิดไม่ต่อว่าเรา แต่เราก็รู้สึกอยู่ดี ขอโทษด้วยนะ จะต้องทำให้ดีให้ได้เลย!!

 

 

ปล2. เออ...แหะๆ ใครถ่ายรูปวงเราไว้บ้าง วานส่งมาให้หน่อยได้มั้ยอ่าคะ >__<~ แบบว่าไปกี่งานๆก็ลืมถ่ายรูปวงตัวเองไว้ตลอดเลย ถ้าใครมีรบกวนส่งให้หน่อยน้า >< ที่เมลนี้อ่าค่ะ p_rangsi@hot

edit @ 29 Apr 2009 20:58:56 by PumPla

แบบว่าด้วยความที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังหลุดออกจากวงการฟิคทุกทีๆ

.

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลเพราะการเรียนที่เข้มข้น สภาพแวดล้อมและเวลาเปลี่ยนไป

.

ทั้งๆที่ไม่อยากห่างหาย แต่มันก็นะ...เหอ....

.

ทั้งๆที่ตอนนี้ว่างแล้ว ว่างมากๆด้วย

.

แต่กลับดึงอารมณ์ก่อนหน้านี้มาไม่ได้ 

.

อยากอ่านฟิค อยากอ่านเรื่องราวที่มีอาราชิเป็นตัวละคร

.

(ขอบอกก่อนว่าเป็นคนที่ไม่ชอบการอ่านหนังสืออย่างแรง ไม่เคยมีความรู้สึกอยากอ่านพวกนิยาย วรรณกรรมเลย)

.

แต่พอจะเปิดมาอ่านมันกลับรู้สึกว่าไม่เหมือนเดิม รู้สึกเหมือนสมองมันแปลกๆ

.

มันดูเหมือนไม่พยายามจะเข้าใจ มันว่างเปล่ามากๆ(ใครเข้าใจมั้ย)

.

พอเป็นอย่างนั้นก็เลยได้แต่เซฟมาเก็บไว้ในคอม(แน่นอนว่าเราจะไม่ปล่อยให้มันหลุดหายไปถึงแม้จะยังไม่อ่าน)

. 

รอเวลาที่อารมณ์เก่าๆจะกลับมา....

.

รู้สึกผิดกับคนแต่งที่ไม่ได้ไปคอมเมนท์เรื่อง...แต่ก็ไม่อยากแค่อ่านผ่านๆตาแล้วไปเมนท์

.

โอ้ยๆ อยากบอกคนแต่งฟิคอาราชิทุกคนว่า ยังติดตามเสมอนะคะ แต่ตอนนี้สมองมันขัดข้อง

.

เมื่อคืนลองมานั่งนับฟิคที่มีอยู่ในคอม (นับเป็นเรื่องมิได้เป็นตอน) อยู่ที่ประมาณ600กว่าเรื่อง

.

ซึ่งความจริงแล้วมันมีมากกว่านี้ พวกฟิคเก่าๆที่ไม่คิดว่าบอร์ดจะปิดไปก็เลยไม่ได้เซฟเก็บไว้ โฮกกก เศร้า

.

มีหลายเรื่องที่ชอบ และชอบมาก หลายเรื่องจริงๆเพราะงั้นจะไม่ระบุรายชื่อเรื่องไม่งั้นคงเต็มหน้ากระดาษแน่ๆ

.

ทั้งพวกเรื่องสั้นและเรื่องยาว เป็นความชอบที่แตกต่างกันไปตามอารมณ์

.

บางเรื่องก็ชอบเพราะมันตลก ฮาจนมีความสุข

.

บางเรื่องก็เศร้า เป็นความเศร้าที่อ่านแล้วรู้สึกเจ็บจุกไปเลย เป็นฟิคประเภทหนึ่งที่หลงใหลเป็นพิเศษ ฮาฮา

.

บางเรื่องก็บรรยายได้ดูดีจนหลง...หลงไปกับการบรรยาย

.

อยากขอบคุณคนแต่งฟิคทุกคน...ที่ทำให้มีความสุขเวลาที่ได้อ่าน

.

มีความสุขที่เห็นฟิค....อยากเอาความรู้สึกตอนนั้นกลับมาเร็วๆ

.

“...............”

. 

เฮ้อ.....

.

.

นึกแล้วก็แอบขำตัวเอง

.

ช่วงตอนจะสอบปลายภาค ตอนนั้นมีแว๊บนึงอยากอ่านฟิคมาก(อารมณ์ดันโผล่มาในเวลาที่ไม่ควรโผล่จริงๆ - -“)

.

ก็เลยเอาฟิคใส่ไว้ในmp4 แล้วก็ยืนอ่านบนรถไฟฟ้าเวลาไปมหาลัยตอนเช้า

.

แล้วพอเจอเพื่อนมันก็ทักว่าไม่ต้องขยันมากก็ได้

.

ไอเราก็งง สงสัยคิดว่าเรากำลังฟังไฟล์เสียงที่อาจารย์สอนแล้วพิมพ์เลคเชอร์ไว้อะไรประมาณนั้นแน่ๆ

.

หน้าเราคงดูเครียดตอนอ่านฟิคแบบว่ากำลังอิน ฮา

. 

ตอนนั้นก็แอบขำในใจ เหอเหอ ชั้นกำลังอ่านฟิคต่างหากเฟ้ย

.

ว่าแต่วันนี้มาบ่นเรื่องฟิคสินะ

.

.

เอาเป็นว่าจริงๆประเด็นคืออยากอ่านฟิค แต่ดันไม่มีอารมณ์อ่าน

.

เศร้าเนอะ

.

เออ....จะว่าไปพอมาดูรายชื่อฟิคในคอม ก็รู้สึกว่าจะมีหลายเรื่องเลยนะเนี่ยที่ลงค้างไว้แล้วก็ไม่ได้ต่อ

.

เป็นอีกเรื่องที่ทำให้เศร้าเพราะเป็นเรื่องที่ชอบๆทั้งนั้นเลย แง๊ๆ

.

.

.

.

ว่าแต่ยายเองก็ยังไม่แต่งเรื่องตัวเองต่อเหมือนกันนี่หว่า  หลายเรื่องด้วย

.

ชิๆ ทวงกี่รอบก็ยังไม่พิมพ์

.

.

.

.

ไปล่ะวันนี้มาไร้สาระนั่นเอง

.

พรุ่งนี้จะไปเชียงใหม่แล้ว ไปกับยายสองคน น่าตื่นเต้นดีเนอะ

.

แต่ก็ดีกว่าคราวที่แล้วที่นั่งไปเชียงใหม่เองคนเดียว เหอเหอ

.

.

..

อ๊ะ จริงสิ อยากฟังเพลงในอัลบั้มเต็มๆเร็วๆจังเลย ดีวีดีคอนtimeด้วย

.

เอิ๊กๆ กลับจากเชียงใหม่คงได้พอดีล่ะมั้ง อ้าๆตื่นเต้นๆ อยากได้เร็วๆ

.

แต่รอบนี้ก็เล่นเอาหมดตัวอีกจนได้ เหอเหอ

.

คิดถึงอาราชิจัง จ๊วบๆ

edit @ 7 Apr 2008 19:22:59 by PumPla